Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bob "Waters sliep onrustig in gedeeltelijke bewusteloosheid; zijn deken lag half op den grond en nu en dan sloeg hij met een arm van zich af; zijn hemdsmouw was los en borst en schouders lagen bloot.

Twee kribben verder lag de oude Crawbridge, wiens wonde goed ging beteren. Toch had de verminkte zijn vroegere opgewektheid en onverstoorbaar optimisme verloren. "Welke vooruitzichten had een matroos met één been, twee-en-vijftig jaar oud en die geen handwerk verstond, anders dan om te moeten bedelen? Het Rijk gaf een heel karig pensioentje, misschien zelfs in het geheel niets, in elk geval te weinig om van te leven en wat bleef hem dan over! orgeldraaien, bedelen ... of... stelen. Zoo lang hij hier kon blijven had hij het best. De dokter zorgde goed voor hem. Een heel enkele maal kwam de Fransche dokter, 't leek hem zoo'n bekend gezicht... maar hij had zooveel menschen in zijn leven ontmoet... hij zou zich wel vergissen.

Die dames waren ook heel vriendelijk... hij was nog nooit zoo goed verzorgd in een hospitaal. Beroerd dat ie zijn poot kwijt was ... maar daar was nu eenmaal niks aan te doen.. . D'r huppelden zooveel op één stomp en één been door de wereld, waarom hij niet? Hij had wel graag matroos willen blijven, maar daar was toch ook eens 'n eind aan gekomen. As je twee-en-vijftig bent... Hij had er ten minste het leven afgebracht. Die arme Bob Waters! dat zou wel misloopen. Die ging bij den dag achteruit. Zoo'n flinke, jonge kerel! Hij was wel niet erg vroolijk, maar Peter mocht hem toch graag lijen. Die jongen had zoo'n prettig, open gezicht! De ouwe matroos draaide zich om en ging op zijn rechterelleboog steunen om naar Bob te kijken. Wat was dat ongelukkige jong vermagerd en wat zag ie er ellendig uit! Bleek en met die rooie vlekken in zijn gezicht. Wat ging die borst op en neer. 't Leek wel 'n blaasbalg! Blijkbaar had ie 't erg benauwd en warm. O, daar kwam een verpleger aan, die kérel met zijn leelijke tronie, die mocht ie nou om de dood niet lijen ... hij ging weer op zijn rug liggen en hield zich of hij sliep.

Wilton kwam zoetjes nader, voetje voor voetje op zijn teenen voortsluipend. Hij had uit de verte gezien dat Bob Waters sliep en wilde zich eens overtuigen, dat de jonge man het wel

Sluiten