Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Daar kan ik u niets van vertellen," zei Peter Crawbridge. „Uw zoon zou ik, na zooveel jaren, natuurlijk nooit herkend hebben, maar zoodra ik u hier zag, kwam uw gezicht me bekend voor... toch kon ik me eerst niet herinneren waar en wanneer ik u ontmoet had ... 't is zoo lang geleden.. ."

De graaf praatte nog wat na met den ouden matroos, die goed voor zijn kind geweest was en een der weinigen, die Francois in zijn laatste levensjaar gekend hadden... Hij nam zich voor te zorgen dat de invaliede op zijn ouden da» geen gebrek zou lijden en niet in een armhuis of aan den grooten weg een treurig einde zou moeten vinden.

Zijn oude energie leefde weer op en met ijver en belangstelling wijdde hij zich opnieuw aan de talrijke zieken en gewonden, die zijn zorgen zoo dringend noodig hadden, trouw ter zijde gestaan door Doortje, die eiken dag beter op de hoogte van haar taak kwam; vol medelijden met de Montlévin, wiens groot verdriet ze meevoelde, deed ze al haar best om hem het werk te verlichten en zijn gedachten te raden. De graaf was haar dankbaar voor haar steun en hij voelde zijn sympathie voor zijn lieve helpster steeds toenemen.

Ook Doortje had een innige vereering voor den dokter opgevat en zijn nabijheid stemde haar steeds gelukkig.

Op den vier-en-twintigsten Augustus kwam de graaf des middags doodelijk vermoeid in het hospitaal terug en zakte uitgeput op een stoel neer. Den geheelen morgen en een deel van den middag was hij bezig geweest met wonden verbinden, amputaties verrichten, zieken onderzoeken, voor een deel zelfs geneesmiddelen bereiden. Maar het was een wanhopig werk. Bijna alles wat hij noodig had, ontbrak; artsenijen, verbandstoffen, instrumenten; zelfs voldoend personeel om hem bij te staan in zijn zware taak.

Dubois was een kind van zijn tijd en hij paste de geneesmethoden toe, die men in het begin der negentiende eeuw voor de juiste hield, maar die nu als verouderd, doelloos en zelfs als schadelijk worden beschouwd.

Wat hij vooral aan de honderden koortslijders voorschreef en verstrekte was het Jezuïtenpoeder, de kinabast, die eerst na een tiental jaren door de zooveel werkzamere kinine zou worden vervangen. Maar helaas! Ook dit geneesmiddel was niet in voldoende mate voorhanden.

Sluiten