Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„'t Ia om gek van te worden," zuchtte Dubois „we komen er nooit door! Van morgen heb ik weer veertig menschen twee aan twee in één bed moeten leggen uit gebrek aan ruimte. En van uit Engeland doet men niets, letterlijk nieta! De hoofdofficier van gezondheid niet, de hoofdchirurg niet, de gezondheidsraad niet."

„Je ziet bleek kind!" zei hij tegen Doortje „ga in Godsnaam ook niet ziek worden, dan heb ik heelemaal geen hulp meer. Het werk pakt je te veel aan."

aOch, aan het zien van wonden ben ik al gewend; ook wil ik u wel bekennen, dat al die ongelukkige schepsels, die daar zoo goed als onverzorgd neerliggen... O 't is vreeselijk! Maar weet u waar ik niet aan wennen kan? Aan die afgrijselijke lucht, die hier overal hangt... die maakt me wee, onpasselijk!"

„Ja 't is een afschuwelijke stank, maar ik ruik dien tegenwoordig niet meer. In gewone tijden is het in Vlissingen toch ook niet frisch... Ik ben er vroeger meermalen geweest; de kanalen, slooten, sluizen, waterleidingen en waterafvoeren zijn er gevuld met slijk en worden nooit behoorlijk schoongemaakt; de afval hoopt zich op in de straten en verrot daar, men vindt er zelfs krengen van vogels, honden, katten, het bloed en de afval uit de winkels van slagers en vischhandelaars; de privaatgoten en mesthoopen verpesten de wijken waarin de meeste soldaten wonen," klaagde de Montlévin, die zich opwond.

„Ja, 't is waar," beaamde Doortje, „daarbij komt dat de burgers, bij wie de soldaten inwonen, varkens meaten, dat midden in den zomer de slooten worden gebaggerd en dat de modder en de doode visschen op de kanten worden neergelegd."

„En het gemaaide gras wordt op de wallen op hoopen gezet en ligt daar te verrotten; de dooden worden in de kerken begraven onder een dunne laag aarde. Maar komaan, laten we maar niet mopperen, 't geeft toch niets! Ik ga maar weer aan 't werk, er is nog zoo ontzettend veel te doen."

„Wacht u nog even! Ik zal even een kop sterke koffie voor u halen, dat geeft moed en kracht! Gelukkig kunnen wij nu weer over beste koffie beschikken." Ze knikte Dubois vriendelijk toe en haastte zich naar de keuken, om den geurigen drank te halen.

De geneesheer keek het meisje met welgevallen na. Wat

Sluiten