Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefde voor haar nog versterkt en hij verlangde vurig naar het oogenblik waarop hij zich bij haar zou kunnen uitspreken.

De gelegenheid daartoe was hem echter voorloopig ontzegd. Doortje kostte het ook wel eenige moeite van Lankhurst te moeten scheiden, maar haar besluit stond vast: onder Dubois' leiding wilde zij zich geven aan de verpleging der zieken en gekwetsten. Later zou zij misschien ...

Met een hartelijken handdruk nam zij van Lankhurst afscheid. De jonge man keek haar aan met 'n innigen blik in de oogen, wat haar een blos naar de wangen joeg en vroeg zachtjes: „Mag ik je gauw eens komen opzoeken, daarginds, Doortje?"

Doortje knikte bevestigend; het afscheid greep haar sterker aan, dan zij zich had voorgesteld en de tranen stonden haar in de oogen: „Maar voorloopig moet je me aan mijn werk laten, Archibald... ik heb veel, heel veel te doen en vooral te leeren."

Juffrouw Lodewijksz had zich wel moeten voegen naar Doortje's wil maar zij bleef het een dwaze daad [achten. „Ik zal God bidden, dat Hij je behoeden zal," zei ze, toen Doortje vertrok, „die hospitaalkoortsen zijn erg besmettelijk... ik zou het niet overleven als je..." Ze kon niet voortgaan want Doortje sloeg haar de armen om den hals en kustte haar hartelijk: „Beste, lieve tante, maak u toch niet zoo bezorgd ... ik ben gezond en sterk... 't Zal wel goed met me afloopen en dokter Dubois is immers bij me."

Geen dokter ter wereld kan den dood van ons afhouden," zei juffrouw Lodewijksz angstig. „Dat kan God alleen."

Nog enkele dagen na Doortje's vertrek bleef Lankhurst in het huis bij de Haven dat door de beschieting erg geleden had en noodig hersteld moest worden; juffrouw Lodewijksz zou tijdelijk haar intrek nemen bij een vriendin, Lankhurst elders.

Doortje's tante had heel goed bemerkt hoe de zaken stonden tusschen haar nichtje en den Engelschen kapitein, maar met haar gewone gereserveerdheid had zij er niets van laten blijken. Zij mocht Lankhurst graag en was hem dankbaar voor zijn steun en hulp tijdens het beleg van Vlissingen. En hoe het verder gaan zou lag in Gods hand besloten.

Eén dag vóór Lankhurst uit Vlissingen zou vertrekken,

Sluiten