Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Welja, waarom niet, oom!" was het antwoord, terwijl Doortje met een vergenoegden glimlach, zich blijkbaar verheugend in Lankhurst's verbazing, den onthutsten kapitein aankeek.

De Montlévin deed hem het verhaal van de wijze waarop hij ontdekt had, dat Doortje van Ellemeet zijn nichtje was.

Toen hij geëindigd en Lankhurst hen gelukge wensen t had, vervolgde de graaf, quasi-boos, maar steeds met zijn guitig glimlachje:

„En zou je nu willen gelooven dat dit dwaze kind mij wel als oom erkennen wil, maar er op staat Doortje van Ellemeet te blijven heeten en onder geen voorwaarde de erfenis van die oude mademoiselle aanvaarden wil? Heb je ooit zoo'n eigenzinnig, stijfhoofdig schepseltje ontmoet?"

Lankhurst antwoordde niet, hij begreep: Louise de Montlévin wilde haar tante, die de gelofte, haar stervende zuster gedaan, gebroken had, niet de gevolgen van deze daad doen gevoelen. Bovendien zou het natuurlijk eenige moeite kosten om het wettige bewijs te leveren dat Doortje van Ellemeet dood en Louise de Montlévin nog in leven was.

Twintig jaar lang was zij Doortje, het nichtje van tante Lodewijksz geweest en dit wilde zij blijven. Alleen had zij er een oom bij gekregen ... dat was alles!

Een erfenis aanvaarden waarop niet zij, maar de gestorven Doortje van Ellemeet recht had... zij dacht er niet aan, zooals de Montlévin reeds vermoed had.

„En nu heb ik nog het een en ander te doen... gaan jullie nu een eindje omloopen en kom dan over een uurtje hier terug."

Het jonge meisje bloosde maar ging, hoewel aarzelend, met Lankhurst mee, die verheugd was opgesprongen en haar liet voorgaan.

De Montlévin zag hen met een lachje van voldoening na...

„Als het Frangois eens was geweest," zei hij zachtjes.

Gedurende de eerste vijf minuten liepen de jongelui zwijgend naast elkaar. Lankhurst wist niet hoe te beginnen; toen vermande hij zich en zei met licht bevende stem:

„Doortje, ik wou je straks wat vragen, maar vooraf wilde ik je mijn levensgeschiedenis vertellen, mag ik P"

Zij knikte zwijgend, in stille ontroering.

Sluiten