Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den kranken waan van ongerechten trots......

Mijn Vader, wat het einde moge zijn Tan dit gebeuren, dat met sterke hand in de verbijst'ring van mijn denken grijpt, dit heldre schouwen in mijn eigen hart is waardevol gewin, dat mij voorgoed behooren zal.

De Vader. Zoo wendde een sterke macht

ow noodlot tot een blijden lijdenskeer.

Süvio. Zijn allen die dit huis besloten houdt,

Zoover gevorderd in den scherpen strijd

van mensch op eigen menschlijkheid, dat zij

de schoon verworven vrijheid van de ziel

voor altijd minnen leerden boven de

gebondenheid van 't ongebonden lijf ?

De Vader. Niet allen. — Eén is onder ons, die voor

de roepstem van de wereld nog het oor

met sluiten kan; zij kwam het laatst, en lang

na de andren aan, haar jonge hart was zwaar

van stuk-geslagen hopen en gekrenkte

verwachting. — Haar werd meer genomen dan

een van ons allen; 't uitzicht van haar leven

smalde op een tijd, die in de menscheziel

de schoonste droomen wakker kust. Zij is

nog bijna kind, maar lijdt meer dan een kind

kan dulden Mara noemden wij haar van

den eersten dag af, toen zij door de poort schreed, die haar leven voortaan scheidde van het land der menschen, — omdat God haar als Naomi zooveel bitterheid had aangedaan

(Mara door de poort op).

De portier. Daar is ze: stil......

De Vader. Mijn kind, wat voert u hier

Mara. Daarbinnen zeide men dat er een mensch

gekomen was van over zee ik wou

zoo gaarne het geluid indrinken van

Sluiten