Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij stierf toen ik haar naam nog nauwelijks

kon uiten En gij, Silvio, hebt gij

een moeder? Silvio. Ja.

Mara. Wat zal ze blij zijn, als gij wederkeert; — kus haar van Mara, de gedachte alleen aan mij zal haar niet schaden. Silvio. Mijn lieve, lieve Mara......

Mara. Silvio......

uw stem schijnt al te komen van heel ver, als waart gij reeds vertrokken; och, het zal

mij eenzaam zijn, als gij zijt heengegaan

Zoo eenzaam en zoo stil, en in de stilte klinken de stemmen die met zwijgen willen

hier-binnen, al-door luider, al-door luider

De stilte is als een vrouw met twee gelaten,

het eene is hemelsch, bij haar aanbidt zinkt

de ziel in zalige vergetelheid;

het andere is afschuwelijk, en maakt

al wat afschuwelijk is, in ons wakker.

Zóó is de stilte van dit land voor mij

Soms lijkt het uren-durend zwijgen in brandende droppen uit te vloeien op mijn handen en mijn hoofd; de nacht, de morgen, middag en avond, elk getijde brengt

dezelfde stilte, die geen einde neemt

De stilte, die haar web spint om mijn hart, dichter en dichter, dat geen uitweg blijft voor droomen en verlangen; >— alles sterft hier-binnen bij gebrek aan leeftocht, en mijn ziel wordt even gruw'hjk als mijn lichaam,

een dubble bron voor verder-woekrend gif

Zooals een plant zich doodend om een boom kromt, of een booze slang om een klein bokje, zoo slaat het zwijgen om mijn hart en doodt

al wat daar leven en nog bloeien wü

(Zij buigt het hoofd in de handen en schreit).

Sluiten