Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Silvio. Mijn God, mijn God, hoe kunt gij uwe kindren zóó lijden doen, en toch nog willen dat zij u hun vader noemen, en niet toornen,

en bidden en vertrouwen is dan uw

gerechtigheid een ledig woord, en zal een oceaan van twijfel ook in mijn hart alles breken en ontwortelen wat daar nog leven wil en bloeien? Mara. Neen!

Neen Silvio, laat niet mijn dwaas geklaag

u lokken op een weg van diep verderf

Ik sprak tot u zooals ik sprak tot niemand, en 't lijkt mij of ik nu mijn droefheid beter zal kunnen dragen; — och, 't herhaalde feest van zachte woorden, die van hart tot hart

gingen en keerden met ons beider weemoed

Ik wist met dat die bleeke blijdschap nog

voor mij kon bloeien Wellicht zal ik eens

den vrede weder vinden tot gebed; dan zal mijn eerste bede zijn voor u. Silvio. Mara, hebt gij mij Hef?

Mara. Vraag het mij met

Wie kan een droom in steen van woorden houwen ?

Straks zult ge gaan, en alles is voorbij,

de wereld zal u schooner zijn dan ooit,

en aan een ander zult ge vragen wat

ge mij gevraagd hebt, of het zonder woorden

ontwaren aan den glans van 's harten lichte

vensters. Mij blijft een heugenis van droom,

die nieuwe droomen kweeken zal, — zoo ben ik minder eenzaam, als toen God mij nog geen schatten te bewaren had gegeven. Zie, zie, ik ben niet meer gelijk daar even vol bitterheid en wrok, — gij hebt mij veel

geschonken Silvio Gij bebt mij met

verst ooten lijk zoovel en, en ik weet dat ik mijn liefde niet verspilde, toen

Sluiten