Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met zoete blindheid die verkwikking brengt; en eindloos ving mijn oor 't eentonig lied, dat regen in 't geduldig loover neurde; en door mijn eenzame uren spon een vraag zijn mardende onrust, en één twijfel stuwde mijn bloedklop op zijn rustelooze rhythmen. Dit is de dag, door Tobias verbeid met angstig ongeduld, en ook door mijn verlangend mijmren tegemoet gezweefd, tot Mara zich gesteld heeft tusschen mij en gansch de wereld, zonder dat zij 't wilde

of wist Wat moet ik doen de strenge tijd

zamelt zijn laatste oogenblikken in......

Zoodra de morgen rees, zocht Tobias

de smalle baai waar 't reddend schip moet landen,

reddend voor hém, — wat zal mijn redding zijn ?

Daar komt hij, — wat voor tijding mag hij melden? Tobias. Nog altijd niets, de rondende ommelijn

der diepe kim, die zich nog nauw'hjks aan de

nevels ontwonden heeft, blijft ongebroken,

en of nog vóór den avond menig uur

dat redding brengt, den trans beklimmen kan,

simpt al de twijfel door mijn denken, dat

ook deze dag ons niet verlossen zal......

Het is toch wel de dag van ons verwachten?

Silvio. Dit is de dag.

Tobias. Hoe somber klinkt uw stem......

Hebt gij dan niet met eender ongeduld

de nadering van dezen dag verbeid?

Trekt ons niet één verlangen, wacht ons niet

één redding?

Süvio. Tobias, als deze dag

ons beiden redding brengt, zoo zal 't voor mij

een andre redding wezen dan voor u.

Tobias. Wat wilt ge met die zonderlinge woorden ?...

Wat meent ge met uw sombre blikken ? God II...

Spreek Silvio, trof u de ziekte?

Sluiten