Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelijk gij haar gevonden hebt, eer «ij naar ziel ontsloot voor uwe woorden, dan, — mijn zoon, dan ware 't voor u beiden beter dat gij elkander nimmer hadt gezien.

(Een stilte. — Tobias op).

Tobias. Het nadert, Silvio! het schip! het schip!

Het spant de blanke zeilen in de zon

en stevent lijnrecht op het eiland aan!

Reeds zijn de mannen te onderscheiden, die

bedrijvig zich bewegen op het dek.

Geen uur meer, en wij zijn gered, gered!......

voorgoed verlost van dit verpeste land! Kom Silvio, kom mede, en laten wij met roepen en gejuich en handgezwaai aan de matrozen melden dat we zijn als zij!

(Een stilte).

Maar waarom zwijgt ge, Silvio! Wat overkomt u? Silvio. Tobias, ik zeide, dat, zoo de dag ons beiden redding bracht, uw uitkomst anders zijn zou dan de mijne. Mijn redding is te blijven waar ik ben; zoek gij de uwe waar ge denkt dat gij ze vinden zult.

Tobias. Gij wilt hier blijven? Hier?

Maar dat...... maar dat is waanzin, Silvio!

Silvio. Klinkt u mijn stem of ik waanzinnig ben? Tobias. Uw woorden zeggen 't. De Vader. Silvio, mijn zoon, hoor naar uw vriend en keer met hem naar 'tland waar menschen wonen die u dierbaar zijn. Silvio. Die mij bet liefst van allen is, woont hier. Zoo zou ik door te keeren, vlieden van mij-zelf, want wie de stem der liefde volgt, volgt met de Liefste, maar zijn eigen hart. Tobias. Dus daarom hebt ge niet geluisterd, als

Sluiten