Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ning over te gaan, doch de ratificatie van het verdrag bleef achterwege. En toen in den Wereldoorlog Nederland opnieuw met een convooi voor den dag kwam, toen was het van alle mogendheden weder Engeland, dat zich verzette, en dit verzet niet heeft opgegeven dan na een vooraf verleend récht op controle der lading, dat het convooi veel van zh'n raison d'être deed verliezen — en zelfs dit nog slechts onder uitdrukkelijke voorwaarde, dat het gebeurde geen precedent zou scheppen!

De voortdurende conflicten over volkenrechtelijke vraagstukken tusschen de „twee meest commercieerende staten van de gansche wereld" kunnen de vraag doen opkomen, of de twee landen, beide op den zeehandel aangewezen, dan niet een gemeenschappelijk belang hadden bh' de bescherming van dien handel. Ongetwijfeld hadden zij dat, en somtijds zh'n ze dan ook samengegaan; zoo — om een enkel voorbeeld uit den lateren th'd aan te halen — in den strh'd tegen het gebruik van mijnen in open zee. Het verschil ligt echter voornamelijk hierin, dat Engeland, hoezeer ook erop bedacht zu'n handel te beschermen, nooit heeft vergeten, dat het oogenblik zou komen, waarop het zelve tot de belligerenten zou behooren, terwijl Nederland langzamerhand slechts oog heeft gehad voor den toestand van onzijdigheid.

Langzamerhand. Nog niet in zijn gouden eeuw, toen het jonge stoere Holland krachtig genoeg was om eiken tegenstander te weerstaan. Toen nog schrokken de Hollanders niet ervoor terug, als belligerent een practijk in te wijden, die, geln'k de blokkade, hen later, als onzijdigen, steeds de grootste last zou bezorgen en hen de geesten zou doen verwenschen, die zij eerst hadden opgeroepen.

Toch is ook de in 1630 door de Republiek ingewijde blokkade weder kenmerkend Hollandsen. Na de verdwijning der handelsverboden en bjj het streven tot begrenzing van het contrabandebegrip voelde men, als belligerent het

Sluiten