Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan de ruwheid der wereld, welke het gemunt had op haar leven of goeden naam.

/ Maar daar komt de zestiende eeuw, en met haar een -"algeheele verandering in het sociaal aspect. Karei de Stoute, de laatste der groote leenmannen is verslagen, de leenadel begint zich om te vormen tot hofadel, de menschen en kasteelen leggen hun oorlogsrusting af, de „chevaher", wordt „cavalier" en het bloedig tournooi een vreedzaam carroussel. De Koningen in hunne oorlogen, die nu oorlogen zijn geworden naar buiten efa „oorlogen in grooten stijl", gaan de gebieden der beschaving betreden als zij met hunne legers Italië binnenrukken, waar Frankrijk den doop ontvangt der Renaissance. Er is maar één heer in den Staat, de Koning, de Koninklijke Residentie wordt het schitterend verzamelpunt van al wat geest heeft en beschaving, de Koninklijke Residentie, waar minzamer opvattingen de Vrouw welkom heeten. De Kerkhervorming, dochter der Renaissance, doet van zich hooren, een ongelooflijke belangstelling maakt zich meester van de geesten, die zich toewijden aan een eersr bezinnen van de twee groote waarden des levens, den ernst en den stijl.

Niettemin: deze zestiende eeuw in Frankrijk vertoonde bij al haar bekoorlijkheden ook het onstuimige eener jonge cultuur. Zij ging op in lichaamssport en geestespel, zij was vervuld nog van gevoelens en denkbeelden die innerlijk met elkander in strijd zijn, zij miste de matiging. Zoo sterk als de eerste drang was naar geestelijk leven, zoo losbandig waren vaak de zeden, en de dames schenen dikwijls alle schroomvalligheid der middeleeuwsche torencel te hebben 'afgelegd bij hare intrede in de maatschappij. Jeanne d'Albret schreef aan haar zoon, „que ce ne sont pas les hommes a la cour qui prient les femmes, mais les femmes qui prient les hommes", en de Toscaansche gezant schilderde de verwildering die het hofleven, ondanks aanvankeüjk-beschaafde bedoelingen onder de Koningen uit het huis Valois te aanschouwen gaf, in de volgende, misschien al te krasse bewoordingen: „que le roi ne doit pas craindre la peste, paree que la Cour est une plus fort peste, sur laquelle 1'autre ne peut mordre, que la Conversation et la correspondance des plus hauts personnages fourmillent de mots repoussants, de révélations étrangères". —

Sluiten