Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

recht op gaf. Zij had talent, — haar oude famieliewoning in de Rue Saint Thomas du Louvre te Parijs heeft zij gereconstrueerd volgens nieuwe denkbeelden, die een revolutie teweeg brachten in de architectuur, maar nimmer heeft zij zich op dat talent verhoovaardigd, zij temperde de schittering van haar yernuft, zij trok zich immer in bescheidenheid terug, om de vernuften van hare gasten gelegenheid te laten tot ontplooiing. Zij was schoon en bekoorlijk, maar nooit heeft zij die schoonheid aangewend tot uitdagende coquetterie of harten-ontgloeiende sprankeling. Haar beminnelijke élégance was van het straf decorum dat de hervormster der hofzeden in de zestiende eeuw, Cathérine de Médicis hanteerde, bijna de tegenstelling. En toch was zij eerbaar naar de meest Puriteinsche opvattingen, een goede Moeder, een troosteres van al wie leed, een beminnelijke raadgeefster van kunstenaars en geleerden. Geen wereldhistorische gebeurtenissen werden er voorbereid in haren geest, — ze was eenvoudig een lieve vrouw die een home zocht, en niet anders bëoogde, een home, dat ze met haar goeden smaak, die ze uit Italië had meegebracht, wilde doen zijn een plaats waar een beschaafd gesprek ontbloeien kon binnen het kader eener harmonische omgeving. Ondanks haar aanvankelijke teruggetrokkenheid waren de grootste geesten, de invloedrijkste mannen van haar tijd bij haar te gast. Corneille las in haar kring zijn Polyeucte, de jonge Fénelon hield er zijn eerste discours, en Condé verzuimde niet, haar zijn literaire proeven voor te leggen, zij het dat zijn veldheerstalent hem grooter nram verschaft heeft dan zijn poëzie. En zoo werd haar retraite een retraite van den Franschen geest, die in de sereene spheer van haar milieu bezinning vond.

Madame de Rambouillet was allerminst een gepassioneerde vrouw, — vriendelijk en koel was zij als het licht in hare vertrekken, waar nimmer felle zonneschijn binnenviel, maar nimmer ook het daglicht geheel was afgesloten. Malhefbe de ietwat droge, stugge geest, die de Fransche literatuur bevrijd heeft van de gemaniiereerdheid der Pleïade, kwam in verrukking over haar. Maar hij bewaarde de Platonische verhouding, uitroepend, dat hij zich schamen zou in liefde te ontsteken voor een kristalheldere ziel als de hare, en dat

Sluiten