Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

III.

Zede. Intellect. Psychologie.

De bekoorlijkheid van het zooeven geschetst tooneel mag ons niet doen vergeten dat de oorsprong van dergelijke levensgewoonten lag in een onverbloemde, opzettelijke ongegeneerdheid. Er is geen grooter tegenstelling denkbaar dan tusschen de gestyleerde discussies in de welverzorgde ruelle van Madame de Rambouillet, en het tooneel van zooeven, dat kleurig en aantrekkelijk voor den schilder, en voor ons die het beschouwen in het kader der historie, toch in wezen indecent moet worden genoemd. De achttiende eeuw is tot „de waarheid der dingen" gekomen, ook in hefdesverhoudingen. Geen overdrevenheden, geen mysterieuze onthullingen, geen redden van den schijn. De minnaar doet zijn lakeien met luide slagen de woning opschrikken waar zijn schoone slaapt. Brengt hij bezoeken, hij laat zijn equipage aan de deur van het huis wachten, opdat de heele wereld zijn liaisons zal kennen. Het is de tijd niet meer van groote, diepe genegenheden, men betuigt bij de eerste de beste gelegenheid zijn liefde, men maakt een spelletje van declaraties, en het was in die dagen spreekwoordelijk, dat een man maar drie malen aan eene vrouw behoefde te zeggen dat hij haar aardig vond. De eerste maal ontving hij een dankbetuiging, de tweede maal werd hij geloofd, de derde maal was de tijdelijke band gelegd.

Het jonge meisje werd voor de liefde opgeleid, haar kleedij was die harer moeder in miniatuur, en haar spel met de mannen ging ongemerkt over in andere verhoudingen.

Het huwelijksleven was verworden, er was een gebrek aan respect van de vrouw voor den man, en hij gedroeg zich er naar, want hij ontzag zich niet de intimiteiten van haar leven kond te doen in de gezelschappen.

Sluiten