Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VI.

De eerste periode van de Cour de Sceaux.

De eerste periode van het bestaan van de Cour de Sceaux had eene schittering, eene ontstuimige levensgeneugte als de wereld zelden heeft aanschouwd. Men speelde comedie, de hertogin zelve was er aan verslaafd, en Voltaire schreef in 1752, toen hij te Berlijn was, over de duchesse du Maine, die toen al eene dame was van 67 jaar: „Mettez moi toujours aux pieds de Mme la Duchesse du Maine, c'est une ame prédestinée, elle aimera la comédie jusqu'au dernier moment, et quand elle sera malade, je vous conseille de lui administrer quelque belle pièce au lieu de 1'Extrême Onction. On meurt, comme on a vecu." Dit was niet alleen gezegd van haar tooneelspelen in het theater!

Naast tooneelspelen en literaire geneugten waren er tuinpartijen in het prachtige park der hertogin, waar men de herderlijke idylle trachtte te verwezenlijken, zooals vroeger in den tuin van het Hotel du Rambouillet.

Maar de opperste festijnen van la Cour de Sceaux, dat waren de vermaarde Nuits blanches. Ieder der gasten op zijn beurt moest een nachtelijk divertissement bedenken, een allegorische voorstelling, met intermezzo's van spel en dans. De bedoeling was, den nacht een schitterender aanschijn te geven dan den dag. Er waren zwierige flambouwen, er was muziek, er was uitzinnige vreugde. Zestien blanke nachten zijn er gevierd, en de rijkdom werd opgevoerd tot zulk eene verkwisting, dat de Hertogin zelve moest manen tot matiging. Sainte-Beuve noemt die eerste periode van de Cour de Sceaux: „la période des espérances, de 1'ivresse orgeuilleux, et de 1'ambition cachée sous les fleurs".

Ambitie, die brandde in het hart der Hertogin! In 1715 stierf Lodewijk XIV. Onder den invloed van Madame de Maintenon had hij op het eind van zijn leven besloten zijn bastaarden gelijk

Een leven 4.

Sluiten