Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zijn leven was voorbij, hoorde tot het gestorven verleden. Aan de plots ingrijpende doodsmacht had niemand hem kunnen ontworstelen, de knapste dokter niet. Je moest je buigen, het verdragen, zoo gauw mogelijk trachten te vergeten. Dit eischte het haastige leven, waarin je voor korte wijle moest vroolijk zijn en genieten! Maar een slag als deze, sloeg de vleugels slap van energie en levenslust.

En toch tegenover dit futloos, gedwongen aanvaarden stond een kracht, die vuurde tot aandurven, die zweepte tot absorbeerend werken, die je wilde opbouwen tot een moedig mensch, omdat het verheffend was moedig te zijn.

Deze strijd van kracht tegen kracht maakte stil en gesloten, maakte je onbegrepen voor degenen, die het best je begrijpen moesten. Nu gingen ze Sint-Nicolaas vieren. Het kon, de rouwtijd voor Vader was verstreken, maar met de herinnering aan hem, die met al zijn ernst bij zulke gelegenheden toch de bezieling was geweest, viel een opgeschroefde pret te verwachten, meer niet.

Daarbij voegde zich het algemeen, diep-ingrijpend leed van den oorlog. Een ontzettende werkelijkheid was het, dat legers van mannen en jongens, met moed in het hart en den blik stralend van triomf, heentrokken naar het slagveld, om er ten slotte met den ijselijksten en eenzaamsten dood te worstelen. Bij de gedachte daaraan — zij vond het tenminste zoo — was feest vieren spot. De kleurige, pronkerige étalages in de overvolle

Sluiten