Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ging aan Vader, die bijna dertig jaar voor Mama gewerkt had, en altijd meer had gegeven aan zorg en hartelijkheid dan terugontvangen.

Bep ook had Vader niet lang betreurd, weinig meer over hem gesproken, tenzij in betrekking tot den tijd, dat ze veilig den lichten rouw kon aannemen. Maanden te voren was gesproken over het grijs-fluweel costuum, dat haar zoo bizonder ldeeden zou.

Onverdraaglijker invloed nog had het plotseling sterfgeval uitgeoefend op Jos. Die was zich eenvoudig de rechten van heer-des-huizes gaan aanmatigen, trachtte tegenwoordig op branie-achtig manier de lakens uit te deelen. Mama zou de laatste zijn, wie de onhebbelijkheden van het troetelkind opvielen, en zoolang Mama niet tusschenbeide kwam, zou Jos natuurlijk doorgaan op deze manier.

Bij haar dus alleen was een leegte ontstaan, nadat ze met zachte hand Vaders oogen voorgoed gesloten had en voor het laatst zijn te vroeg vergrijsde haren, razend van verdriet, had gekust. Snakken kon ze naar eenige vergoeding voor de hartelijke toewijding, die ze altijd van hem had ondervonden.

Ze wist het nu, diepte het op uit allerlei herinneringen uit korte toespelingen : Vader was niet gelukkig geweest, had zich deerlijk vergist in Mama, over wie hij, meer met verbittering dan trots, eens verteld had, dat ze betooverend-mooi was geweest, zich allerliefst had voorgedaan

Sluiten