Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het salon. Ook de bundels concert-programma's hielden herinneringen besloten aan momenten van stil, weidsch geluk. Muziek kon verheffen boven de sfeer van het burgerlijk-banale naar stralende regionen, kon doen lachen en schreien, streelen en opzweepen, kon een mensch bezielen met koene kracht, omsluieren met serene rust... Toch gebeurde het — wanneer zij zich bizonder moe gevoelde of uiterst eenzaam — dat zelfs muziek geen voldoening gaf. Dan omspande haar de angst, dat daarover ook het ellendig vonnis hing van onvoldaanheid.

Ze peinsde soms over het huwelijk ; in vergelijking echter met andere meisjes had ze niet veel gedachten er aan gewijd om de eenvoudige reden, dat de jongelui in haar omgeving haar onsympathiek waren, en ze voor het huwelijk hooger eischen stelde dan de meisjes, die ze gekend had en die de eerste de beste gelegenheid hadden aangevat om zich te verloven. Van de meeste betwijfelde zij sterk, of ze, eenmaal getrouwd, het geluk nu werkelijk

gevonden hadden Wat haar betrof, moest ze de

kans op een huwelijk, een gelukkig huwelijk, verkeken beschouwen? Ze geloofde niet leelijk te zijn; haar uiterlijk was wel ernstig, maar dit hoefde toch niet af te schrikken? De bruine oogen onder breede wenkbrauwbogen hadden glans ; het voorhoofd, gedeeltelijk bedekt met golvend bruin haar, was hoog en her. Ze had een slank figuur, en — het was haar immers toegefluisterd ? — er

Sluiten