Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen alle gedruktheid in op lustigen toon, dat ze ging les geven.

Mevrouw Swildens vond het blijkbaar volstrekt niet deprimeerend. Op het verzoek haar zoontje aan Clémence's leid mg toe te vertrouwen, zei ze opgewekt: ,,*t Kan niet toevalliger; u moet weten, Johnnie houdt niet óp, of hij zal pianoles krijgen ; hij zeurt er compleet iederen dag om. Ik zal er nu stellig met mijn man eens over spreken, en dan wel schrijven, waartoe we besloten zijn."

Dit schrijven had ten gevolge, dat Clémence den volgenden Donderdag bij de overburen aanbelde, en om Johnnie vroeg.

Ze ging binnen, zette haar paraplu in den standaard, hing den bruin-vilten hoed en langen mantel aan een haak, zich afvragend, of Johnnie's hart óók zoo popelen zou over deze „eerste les". Eigenaardig, nu wat je zélf kende, aan een ander te gaan leeren; *t zou natuurlijk enorm schelen op wat voor manier je je kennis overbracht. Johnnie, die allicht zijn verwachtingen heel hoog had gespannen, moest niet tot de conclusie komen, dat zoo n pianoles toch „eigenlijk" saai was ....

Daar had je hem, achter in de gang, aan Moeders hand.

Als n zoet jongentje....

Maar ze kende hem wel anders, wist, dat hij 'n wilde robber was, die belletje trok, honden ophitste en — klein als hij was — karren hielp opduwen tegen hooge bruggen. Leuk dit allemaal van hem te weten !

Sluiten