Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De bruid, voelend aller oogen op zich gericht, lachte. Er straalde in haar lachen zóóiets kinderlijk-gelukkigs, dat — toen de familie in de achterkamer was gegaan om de laatst gekomen cadeaux te bewonderen — Clémence zich niet weerhouden kon, zich buigend over Beps schouder, een warmen kus haar op de wangen drukte. „Dag Beppie"....

Bep, in een stemming, waarin dit spontane niet vreemd aandeed, vatte de hand van haar zuster, zei stralend: ,,'t is zoo héérlijk .....

„Haar arme illusies," peinsde Clémence, haar nog eens streelend.

„Daar is de bruigom! de brui-gom!" verkondigden de rose bruidsmeisjes. Ze wipten de tulen vitrage op, schallend : „Dag Oom André-é !!" ' Ooms en tantes, de getuigen, de broers van André, kwamen in de voorkamer terug. De bruigom maakte zijn entrée-de-chambre, sloeg zijn arm om Beps middel. „Kindje, daar ben ik! wat zie je er prachtig uit; het flatteert je verbazend." Hij zei het tusschen twee zoenen door. Clémence voelde deze ontmoeting op het toch heilig moment, dat hij zijn bruid ging wegleiden uit het ouderlijk huis naar het zijne, als oppervlakkig en banaal. Maar ze verzette zich, wilde óók vroolijk zijn, lachen als de anderen, die plaagden om het ongeduld, waarmee André het glacé-wit over de vingers schoof; die schertsend vroegen, of hij had omgereden.

Sluiten