Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

déjeuner-dinatoire, eerst wat opgeschroefd, werd prettig en joviaal.

De tafel met veel wit-blinkend zilver, met den kristallen ketting van glazen, de guirlanden van rose en lila bloemen op glanzend damast gaf een effect den van Zuylenhovens waardig. De ééne gloeiende speech volgde de andere; alle vermeende deugden van bruid en bruigom werden opgesomd, en herhaaldelijk rinkten de glazen met schuimende champagne tegen elkander in helderen kristalklank. Een „strijkje" speelde, in een sleur, vroolijke en sentimenteele wijzen. Meelijdend zag Clémence naar de bleeke heertjes, voor wie muziek het daaglijksch brood beteekende, voor wie de muziek weinig of geen glorie meer moest hebben. De klaterende feestroes deed de gasten gelooven in het toekomstgeluk van het jonge paar, dat lachte en elkander kuste. Zelfs Clémence meende : „misschien kan Bep haar levenlang tevreden zijn met 'n man als André ; ik stel ook altijd m'n eischen zoo èrg hoog" ....

Toen 's avonds de auto voorreed, om het bruidspaar weg te rijden — de oorlog dwong tot ergernis van den bruigom tot een huwelijksreis binnen de Hollandsche grenzen ! — toen rozen en anjers werden toegeworpen, was het Clémence, die met een wensch voor Bep's geluk, een orchidee haar in den schoot wierp. Bep, die in de beweeglijkheid voor het portier niet kon onderscheiden van wie deze mooiste bloem kwam, riep: „dank jullie,

Sluiten