Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Clémence richtte zich op, zette de lippen aan het glas. „Dat doet goed.... heerlijk, .... zoo koud."

„Zal 'k den dokter even opbellen ?"

.^Asjeblieft niet.... Toe, geef dien flacon even, daar op t buffet..... dank je .... Laat me nu maar rusten."

Ze lag en hoorde de zware voordeur in het slot gaan ; toen Dientjes stap door de gang naar de keuken. Mevrouw van Zuylenhoven was vertrokken.

Rika ging gauw vertellen : „juffrouw Clémence was zóó naar thuisgekomen."

Met veel bereddering kwam Mama in de eetkamer. „God kind, wat mankeert je ?"

Rika kwam achter haar aan, met meelijdend gezicht. Dientje stond te luisteren om den hoek. Clémence kwam overeind. Met oogen, die gejaagd de kamer instaarden, vroeg ze : „maakt u 'r niet zoo'n drukte over ; 't is heelemaal niet" ....

Ineens sloeg haar stem over, ze viel terug, wist niets meer.

Toen ze het bewustzijn herwon, lag ze te bed, spreidde het electrisch schemerlampje een zwak licht in de reeds donkere slaapkamer. Het eerste moment schrok ze van een zwarte gestalte naast zich. Toen ze dokter Hesling herkende, den man, die in de verwarde oogenblikken na het plotseling overlijden van Vader handelend was opgetreden, met zóóveel tact, dat hij haar bizonder

Sluiten