Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

berekening. Spontaan-vroolijk kon ze zijn. Wat had ze daareven nog gelachen, toen zij — Clémence — beweerd had, niet meer te kunnen loopen, onmogelijk alleen den stoel te kunnen bereiken, die voor het raam stond.

Ze zou, wanneer zuster van Berkel niet meer „over den vloer" was — zoo werd door Mama haar heengaan betiteld — de herinnering aan haar levendig houden

Vreemd, dat nu toch het oude leven ging herbeginnen, en ze, dit wetend, zich niet meer verzette ....

Ze stelde zich voor, weer aan de piano te zitten, beneden of bij haar leerlingen. Op de vensterbank speelde ze een denkbeeldige passage. Zuster van Berkel, die zonder het minst rumoer de kamer op orde bracht, hoorde het tikken, keek om.

„Ze zijn wel magerder geworden, maar nog niet stijf," praatte Clémence opgewekt.

„Verlang je weer naar de piano ? vroeg zuster van Berkel, de sprei over het bed slaande.

„Nog meer naar 'n concert, 'n héél mooi concert.... Ik wilde, dat 'k nu ineens in het Concertgebouw kon zijn, en daar stilletjes zitten luisteren, naar de Lohengnnouverture bijvoorbeeld, of „Aus der neuen Welt" van Dworsjak. k Heb zoovéél lievelingswerken: de vijfde en zesde van Tsjaïkofski, de „Ouverture Solennelle, „le

Chasseur Maudit" van Franck Wat klinkt 't

koud, hé, zoo'n opsomming van titels en componisten? En als je dan aan de wèrkelijkheid denkt! ,

Sluiten