Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leuning, verbeeldde zich ineens, dat het radium-klokje aan het hollen was. „Ik voel me al heelemaal ingeburgerd hier," zei ze opgewekt.

„Ja ? heusch ?" vroeg Leny, voor een kast knielend, waarin ze naar kieken zocht, ,,'t Is maar 'n eenvoudig hokje anders, en m'n verpleegstersleven heeft niet veel interessants.

„Voor mij wel, die zooveel opgeschroefde en onbeduidende menschen ontmoet. Dat kan me zoo tégenstaan, zeg.... Werkelijk ik zou er wat voor geven, als jij eens om den hoek kon luisteren, als Mama „jour heeft, hoe dan alle nieuwtjes worden uitgerafeld en iedereen bekritiseerd wordt. En zoo inkonsekwent als de menschen soms zijn! Hebben ze op de een of ander b.v. honderd dingen aan te merken, en, komt die persoon binnen, dan zijn ze één en al lieftalligheid. Iets voor mij! ik zou ze

willen uittarten: wat praten jullie nu ? die dame

pff als iedereen wist wat voor type ze was .

Nu zitten jullie zelf te „schmeicheln," haar de hoogte in te steken.'

„Ik begrijp," gaf Leny toe, „dat het je ergert, maar in jouw plaats zou ik me niets er van aantrekken, trachten mezelf tenminste boven die bekrompenheid te verheffen. En, dat doe je immers, door je lessen, door de muziek, door altijd bezig te zijn ?"

„Ach jawel," ontweek Clémence, zonder te willen bekennen, dat het niet genoeg bevredigde.

Sluiten