Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zien, of er moeten zich bizonderheden voordoen als uitvallende lessen, en dan zeker nog maar vijf minuten. Nee, nee, zóó zijn we niet getrouwd ; je blijft, hoor. Véél te prettig als je mijn vrije avonden komt opvroolijken."

Qémence gaf zich gewonnen, trok de pennen uit den strooien hoed met klaprozen, die vroolijk stonden bij het linnen mantelcostuum, en bijna dezelfde kleur hadden van de bloedkoralen om den blooten hals. ,

„Wat 'n invloed jij toch oefent op je patiënten," plaagde Leny's broer.

Hij was een slanke jongeman, eenvoudig en pretentieloos in zijn optreden, met tóch iets ferms en resoluuts. Lichamelijk maakte hij geen krachtigen indruk; de schouders waren smal, het gezicht tamelijk mager. Van den spitsen neus tot den nogal breeden mond waren trekken, die deden denken aan een ernstige óf wel zwaarmoedige natuur; méér echter aan ernst, want dat hij zwaarmoedig kon zijn, werd tegengesproken door de bizonder heldere oogen. Die waren blauw en lagen diep onder de breede wenkbrauwbogen. Zijn haar was donkerblond, golvend en opzij gescheiden. Hij had weinig van Leny, alleen eigenlijk haar oogen en óók iets van het tengere harer gestalte.

„U weet dus, dat ik 'n patiënte van uw zuster ben geweest ? vroeg Qémence, een gewonen stoel nemend, inplaats van den toegeschoven leuningstoel.

„Zeker, dat heeft ze verteld.

Sluiten