Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altijd: precies of je.dan n speldeprik krijgt, zóó, onverwachts een pijnigenden prik."

„Je introduceert mij heel hoffelijk," deed Leny kwasigekrenkt. „Enfin, dan kan 't méévallen."

Meevallen deed 't bepaald niet, want toen ze een eenvoudig Menuet van Haydn begeleidde, liet ze het aan zoogenaamde speldeprikken niet ontbreken.

„Zoo eng om voor 'n onderwijzeres te spelen," griezelde zij, toen ze een accoord totaal missloeg; ,,'k heb in drie maanden geen vinger op de piano gehad ; 't is nu zoo gek ineens .... Lieve help, ik vergeet de kruisen !... Pardon Paul, eventjes nog daar.... nee, dat moeüijk eind

asjeblieft met overnieuw ; hier, na 't herhalingsteeken

Clémence, niet zoo luisteren, hoor f

„Zal 'k in de alkoof kruipen?" klonk het plagend.

Toen na het slot Leny het boek dichtklapte op een wijze,

uzl .gefn,enkeI meer 0Penen zou, vroeg Clémence: „Heb je in lang geen les gehad ?"

„Laat 's kijken ; zeker in geen zes jaar, je snapt dus ... loch meende ik zelf, niet zóó achteruit te zijn gegaan. Vroeger ging 't véél beter, waar of niet, Paul ?"

„Toen was je n eerste-klas-pianiste."

„Jongen, je sart."

,/t Schijnt beneden de waarheid te zijn, dat je het zoo reusachtig op je eer trekt." Qémence stond te lachen. Paul suste Leny met de

10

Sluiten