Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem stellig, wanneer ze ineens wild zijn illusie — *n illusie moest het zijn, al klonk de brief wat zakelijk en droog — ontroofde. Ej lag iets onbarmhartigs in, iets wreeds. Ze kende zelf illusies, wist hoe ze met toewijding werden geboetseerd, hoe teer ze waren.... de bloemen van het leven, bloemen van één dag .... Vervelend, hard te moeten zijn tegenover een ander .... Als hij maar spoedig zou berusten, zich niet zoo wild verzette, als zij kon doen. Het vlakke, gemoedelijke van zijn schrijven duidde op een passief karakter.... Misschien had hij expres op luchtigen toon geschreven, opdat zij niet te zwaar zou tellen deze tweede liefde in zijn leven, en ineens de zorg voor het kind .... Als hij haar beter had gekend, zou hij juist dieper daarop zijn ingegaan. Je moest niet, wanneer je stond voor een zwaar-wegende beslissing, over de rnoeilijkheden heenpraten. Hij had kunnen beloven : „ik zal helpen en steunen, waar je kracht mocht te kort schieten, we zullen samen...." Een lach plooide om haar lippen, om deze intieme beloften, die ze had gewild, en die tóch bijna dwaas klonken van den man, tegenover wien zij zich vreemd voelde, niets meer dan de onderwijzeres van zijn kind.

Als ze hem weigerend antwoordde, moest ze natuurlijk afzien van die lessen. Hoe dat in te kleeden? . I. „Onder de gegeven omstandigheden lijkt het geschikter de lessen aan uw dochtertje niet te vervolgen".... Jammer, dit wel heel jammer .... Elly hoorde tot de liefste leerlingen,

Sluiten