Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet kwam. Het zien van hem zou wellicht het onstuimig verlangen temperen, haar innerlijk kalmeeiren. Afleiding hielp maar weinig ; waar je heenging, wat je aanvatte, je bleef je zelf, je vond altijd het onbegrepen, onbevredigd „ik" terug en het schrijnend verlangen naar hem. Het meest boeiend boek kon haar gedachten nauwelijks meer naar een ander milieu verplaatsen. Ze had het geprobeerd, zich geweld aangedaan het denken er op te concentreeren, zin voor zin in zich op te nemen. Op het laatst was ze den draad van het verhaal kwijt geraakt, had het opgegeven.

Bij het vertrek, toen Leny zag naar het verzwakt uiterlijk van Clémence, kwam de oude zorg van verpleegster tegenover patiënte nog eens boven.

„Je moet je meer in acht nemen, je studeert bepaald te hard, of maakt 't je te druk in 't huishouden, *t Loopt weer op overspanning uit, stellig en vast.

„Dan loopt 't er op uit." Clémence lachte onverschillig.

,,'t" Zou ook wat Als 'k dan tenminste maar beter

resultaat ondervind dan den vorigen keer."

„Hoe zoo ?"

„Dat er niet zoo'n onmogelijke zorg aan me wordt besteed, met kracht en geweld ik er bovenop word gebracht."

„Clémence dan toch," waarschuwde Leny ernstig. „Dat je de oude, neerslachtige buien nu weer laat bovenkomen ... Verzet je er toch tegen..

Sluiten