Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dus zijn keuze ; van haar warme, sterke liefde was niets overgevlamd. Wat had zij zich vergist. Hier zat ze, als een terechtgestelde, die niemand dan zichzelf de drukkende straf van het gerecht te wijten heeft, in wie de statige woorden van het vonnis neervallen als schroeiende druppelen.

,,'k Heb wel eens gedacht," vertelde Leny, „over het meisje voor Paul, altijd toch anders haar voorgesteld, hoe zal 'k zeggen .... meer bezadigd, niet zoo héél jong.'

Clémence moest zich geweld aandoen niet ten volle in te stemmen. „Des extrêmes se touchent," zei ze om toch iets te beweren

„Is hij erg gelukkig? " kwam ze uit haar verdooving los. ,Hij was bizonder verrukt, hij straalde ; Paul kan zoo spontaan zijn .... Wel jammer, 'k zal hem nu minder zien ; Wiesje woont in Haarlem, verleidelijk-dicht in de buurt. Hij beweerde enthousiast, dat hij met z'n Zondagen niet meer verlegen zou zitten.

Clémence voelde de woorden gaan als slagen langs een wonde. Plukkend aan de knoopjes van haar blouse, waagde ze te informeeren : „ze is zeker Katholiek, hé ?"

„Natuurlijk; Paul zou nooit 'n gemengd huwelijk hebben aangegaan ; daarvoor staat hij te vast in z'n

schoenen. .

Leny zei het argeloos. Ineens den pijnlijken trek bemerkend in Clémence's gelaat, tastte ze: „Zou soms Clémence?... Dat ze dit niet eerder gemerkt had

Sluiten