Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wekt spel niet volhouden ; haar vingers trilden, zelfs haar voet op het pedaal. Een paar keer sloeg ze mis.

De les gaf ze in een soort verdooving, waarover ze ten slotte zich verontschuldigen moest: „Ik heb hoofdpijn, t wordt hoe langer hoe erger."

„Dan eindigen we." Leny stond op. „Neem n asperinetablet. Ze hield haar het kokertje voor, schonk een glas water in. „Die vervelende hoofdpijn, hé?"

Clémence wilde doorzetten. „Als jij maar speelt, mijn handen beven te veel; misschien heb je het gemerkt bij die Mazurka."

Na de les liep ze langzaam voort, als één, die door niets wordt gehaast, op wie niemand wacht.

Het was, of alle bitterheid was geweken voor een lijdelijke overgave, een droefheid, die zich gewonnen geeft. Van verzetten was geen sprake meer. Je moest het dulden, zooals je het gansche leven duldde ... Grooter teleurstelling zou haar in ieder geval niet meer kunnen treilen .. Wat was het innerlijk leeg en stil.... Wat was het heel iets anders, iemand te offeren, omdat je beiden - hij en jezelf — hoog en onberoerd door zelfzuchtige gevoelens wilde staan in het leven, terwijl nog altijd op mtkomst gehoopt kon worden, öf iemand te offeren, omdat hj een ander zou toebehooren.... De laatste maanden had zij met animo zich gegeven aan studie, lessen en andere bezigheden. Nu wist ze : hij was de prikkel geweest tot

Sluiten