Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit opgaan in haar werk.... Het was alles gedoofd en ontroofd, wat nog vuurde tot levenslust.... Hij hoorde aan een ander, aan een kind.... Zou zijn Wiesje geven wat zij hem geschonken had in de volle overgave vanzichzelf, van heel haar wezen ? .... Een sprankelende meisjesliefde wachtte hem, meer pronken misschien dan vereeren.. Het moest zoo zijn; er was een geweldige

macht, die het besliste

Peinzend en of elke stap te veel was, ging ze door de drukke straten, toen langs het stillere Singel, waar de dorre bladeren ritselden in den October-wind

„Misschien," dacht ze, „zou hij evenmin iets voor me gevoeld hebben, als verschil van geloof buiten kwestie had gestaan. Ik weet nu zijn keus.... De slag zou dan vanavond nog harder zijn neergekomen."

Ze passeerde een kerk, waarvan de zijdeur openstond ; heel vaag klonk orgelmuziek naar buiten. Ze had Paul tegen Leny hooren zeggen, dat hij tegenwoordig het meest naar deze kerk ging. Ze was er toen gaan kijken, had een mooien, kalmen indruk meegenomen.

Zou ze er nóg eens binrengaan? I„ ieder

geval moest het daar rustiger en behaaglijker zijn dan in dezen kouden wind. Naar huis wilde ze in geen geval. °

Lusteloos volgde ze een jonge n, die lawaaiig naar binnen stapte Achter de armenbanken bleef ze staan, de handen weggedoken in de diepe mantelzakken, starend naar het

Sluiten