Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat zou al te lachwekkend worden." Jos haalde de schouders op : „Ik vind je plan zoo ongemotiveerd."

„Wat weet jij daar nu van ?" vroeg Clémence bruusk, „bespottelijk, zooiets te beweren.... ; „ongemotiveerd," ik zou haast denken, dat je het zei.om het gewichtig woord."

„ t Kan mij ook wat schelen !" — Jos, van jongs af gewend zich door Mama te laten bedienen, schoof driftig zijn bord naar het midden. — „Ga je gang voor mijn part, malle meid."

Net zooals te voorzien was : Jos had je direct verslagen. Als je maar toonde, dat je hem stond.

Met Mama was het laatste woord nog niet gewisseld ; die had een houding aangenomen van onherroepelijk te zullen zwijgen. Het was op slot van rekening moeilijker dan ruzie, dit voelen dat er iets broeide.

Toen Jos na het eten naar zijn kamer was gegaan, Dientje had afgenomen, Mama, in twee van de drie electrische lampjes het licht doofde, en naar boven zou gaan, waar de thee wachtte, begon Clémence : „ik wilde nog wel even met u spreken."

In het schaarschte licht zag zij doorschijnend bleek ; een weerspannige haarlok teekende scherp zich af tegen het hooge, blanke voorhoofd.

„Zoo," klonk het stroef en afgemeten, terwijl het

Sluiten