Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Clémence keek naar het griezelig-glimmend haar, het opgedrild toilet, het verraderlijk kleurtje op de bolle wangen. Verbeeld je, bij zóó 'n schepsel in huis wonen

Ze ging nu naar het adres op de Leidsche kade, dat haar direct het meest had geleken en dat ze juist daarom tot het laatst had willen bewaren.

Erg vermoeid — ze had zich in de trem vergist, en zoodoende 'n heel eind moeten loopen — belde ze aan het opgegeven nummer.

De deur werd opengetrokken.

„Juffrouw," riep ze naar boven — eigenlijk was het niet te onderscheiden, wat voor gedaante aan het einde der lange rist treden stond — „ben 'k goed ingelicht, is hier een kamer, 'n ongemeubileerde kamer te huur?"

„Er antwoordde een beschaafde stem: „zeker; wilt u de moeite doen even de trap op te komen ?"

Ze deed de deur in het slot, ging naar boven, waar een bejaarde dame stond, die een geciviliseerden indruk maakte.

„Ik zou graag die kamer eens willen zien."

Ongewoon aan trappen loopen, moe van de lange wandeling, klonk haar stem hijgend. „U bent zeker mevrouw Harlink..., dien naam zag ik tenminste aan de deur..." Ze stelde ook zichzelf voor.

Mevrouw Harlink keek vreemd op : een dochter van advocaat Boogerd hier, om een kamer te huren ?... „U

Sluiten