Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bent buiten adem," zei ze bezorgd, „rust u eerst even uit, hier in t salonnetje."

„Ach nee,' weerde Clémence zacht; „het bedaart al."

Mevrouw Harlink deed de deur tóch open, schoof in de kleine kamer, die er wei-verzorgd uitzag, een crapaud naar het zwart-ebben tafeltje, waarop scherp afstak een zijden kleedje met geschilderde rozen. „Is het voor u zelf, als 'k vragen mag?"

Clémence antwoordde bevestigend ; de verwondering op het gezicht tegenover haar ontging haar niet.

„Ik hoop, dat de kamer u bevalt," praatte mevrouw Harlink innemend ,* „u begrijpt, 't is veel waard, een nette huurster. Verscheidene lui heb 'k hier gehad van 't tooneel — natuurlijk omdat 'k vlak bij den schouwburg woon — maar daar was 'k niets van gediend .... Ik heb heel wat gewikt en gewogen, eer ik de kamer te huur aanbood. Maar, u weet zoo goed als ik, 't is een ellendige tijd; wat men vroeger deed met honderd gulden, daarvoor is tegenwoordig het dubbele noodig."

„Zeker, 't is tobben," beaamde Clémence.

Ze stond op.

„Zal k u voorgaan ?... 't Is 'n heele klimpartij, vind u niet ?"

„Dat zal gauw wennen . De bewuste kamer zag er flink en vriendelijk uit, had het uitzicht, door de ontbladerde boomen, op Leidsche boschje en Overtoom.

Sluiten