Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

,,'n Prettige kamer," zei Clémence rondkijkend, en ze bemerkte, dat op het streep-behang duidelijk was te zien, waar schilderijen hadden gehangen.

Mevrouw Harlink voelde zich blijkbaar gestreeld.

„O ja, zei ze opgewekter dan ze beneden had gesproken, „ze zal u stellig bevallen, en de huur is schikkelijk, vind u niet ?"

Het fijn gevoel van Clémence sprak zoo gauw mogelijk over de geldkwestie heen. „Maar," zei ze, ,,'n bezwaar misschien van mijn kant; ik moet eenige uren per dag piano studeeren, is dat niet hinderlijk ?"

„Als dat het grootst bezwaar is,", zei mevrouw Harlink glimlachend ; „gekrabbel zal het niet zijn, als u zoovéél studeert, 'k Ben blij, als u wat vroolijkheid in huis brengt; t is altijd zoo stil hier, m'n man gestorven .... m'n kinderen getrouwd ...." Er kwam een waas van verdriet over het goedig gelaat, dat een zwaarte van nooit te stijlen leed scheen te verbergen.

Clémence wist zich besloten de kamer te huren. Het zou

wèl vreemd zijn „Ik geef les," zei ze ineens zakelijk

„en ben dikwijls afwezig ; want ik blijf, zooals ik gewoon was, naar m'n leerlingen toegaan."

„En, hebt u veel aanloop ?. . . u neemt mij toch niet kwalijk, dat ik 't zoo vraag?" vroeg mevrouw Harlink bedeesd.

„Volstrekt niét ; u hebt groot gelijk er naar te informeeren .... Mijn vriendin zal wel eens komen, misschien,

Sluiten