Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mijn zuster 'n enkelen keer. In ieder geval" — het klonk verbitterd — „storm-loopen zal het niet."

Weer zag ze de verwondering in de oogen van mevrouw Harlink. Vlug praatte ze over het voorgaande heen.

„Schikt het u, indien ik morgen de meubels stuur?"

„Als het om 't even is, liever overmorgen. Ik laat dan eerst de kamer ,,'n groote beurt" geven, en u vindt alles keurig in orde."

Hiermee was het contract geteekend.

Leny had beloofd op de Leidsche kade het meubilair in ontvangst te nemen. Clémence hoefde zich dan niet te reppen.

Doch eenmaal bezig met redderen en inpakken, was het, of iemand achter haar stond, die zweepte tot spoed. Jachtend vulde zij de holle kofferruimte, allerlei kleinig• heden haastig wikkelend in papier.

Bij het gejaagd heen en weer loopen stootte ze tegen het raam, dat de sjouwers hadden uitgelicht. Rinkelend viel een ruit in scherven. Ze schrok, schopte met haar voet de stukken bij elkaar.

De groote koffer, daarna de kleinere, waren vlug gepakt. Opstaande wreef ze over de knieën, die pijn deden van het knielen. Ze huiverde ; akelig koud was het hier ; dat die mannen ook vergeten hadden het raam weer in te zetten....

Werktuigelijk nam ze nog een borstelhanger van den

Sluiten