Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den schoenmaker. „Hij is óók van uw geloof, ziet u; hij zou zoo graag de klandizie behouden." Onwillekeurig plooide zich een lach om de strakke lippen van Clémence, waarop ze zenuwachtig telkens beet. Ze begreep, dat het in de buurt al bekend was en dat er één profijt van wilde

trekken Waar is mevrouw?" vroeg ze. Dientje zei in

het salon ; Rika wist beslist, dat ze in de eetkamer was.

Clémence ging er heen ; ze had een gevoel, of ze moest kloppen op de deur.

„Mama, zei ze, met gejaagde bewegingen een handschoen aanschuivend ; „ik kom goeien dag zeggen Ik ga vertrekken."

Ze stak haar hand uit.

Mevrouw Boogerd keek naar buiten, waar de tuinman knarsend zijn hark haalde door het grint. Onverschillig speelde ze met de gouden horloge-ketting, deed, of ze de uitgestoken hand niet zag. Afschuwelijk, tóch 't onderspit te moeten delven ....

,,'t Gaat je goed," zei ze onbewogen.

Dit was het allerlaatst moment, dat Clémence zich in later jaren van „thuis" wist te herinneren ....

De kamer op de Leidsche kade, waar op het blauwgrijs vloerzeil alleen de groote meubels de aangewezen plaats hadden gekregen, de kleinere met eenige kisten en de pas gebrachte koffers in een hoek stonden opge-

Sluiten