Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aardige vorderingen gemaakt. Met een beetje tact zou Marieke wel „los" zijn te krijgen. Ze liet zich al meer hooren dan op de eerste les, toen ze boe noch ba beweerd had.

Haar rug tegen het fluweel van de veerende coupé-bank, haar blik over het landschap, dat als een kleurenfilm langs het raampje schoof, zat Clémence te bedenken, hoe Marieke het best voor zich te winnen. Ze meende de beste methode te hebben aangevat: zich voor haar te interesseeren, te vragen naar allerlei belangetjes, ook buiten de les om.

Onwillekeurig kwam het tot een vergelijking tusschen de verschillende leerlingen, tusschen deze stille Marieke en Johnnie, den kleinen woelwater, met zijn éénige liefhebberij voor muziek. Ze dacht aan Annie en Coba de Vlier, gewillige, kalme kinderen, die iedere week uitstekend haar les kenden, zonder dat ze toch een bizondere animo toonden, stelde tegenover die twee : Theo van Hoven, die bij zijn onuitputtelijke jongensstreken geen tijd overhield voor studie, wèl telkens een nieuw straatdeuntje uit de toetsen wist op te scharrelen. Dan had je Wiesje Rolink, die heerlijk kon moederen over „de kleintjes , en Willem van Kampen, die de les heel ernstig opnam, erover sprak later naar het Conservatorium te gaan, of naar mijnheer Marchand. Onlangs had hij haar zijn kamertje laten zien, met rondom portretten van musici.

Sluiten