Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

t Praatje gaat: hij moet vergiffenis hebben gevraagd, voor haar op de knieën hebben gelegen—'t is nogal 'n comediantl Ik weet alles zoo precies, omdat één van m'n dienstmeisjes verkeert met den huisknecht van uw zuster. Na de scènes, die zijn afgespeeld — ze moeten nogal heftig zijn geweest— is er nieuw personeel gekomen... 'n Abominabele historie, nietwaar? U begrijpt, al heeft hij nog zoo gebeden om vergiffenis, van vergeten is geen sprake. Ik tenminste zou..."

De woorden raakten Clémence niet meer. Ze staarde peinzend door het raampje naar de reeks van Amsterdamsche huizen, die uit de verte haar tegen grijnsden. Wie weet, wat er schuilde achter al die vensters De menschen maakten het moeilijk leven nog leelijk ook... „Ze zag er nogal slecht uit," vertelde mevrouw van

Delft; „wat wil men ook na zoo'n catastrofe " Ze

kreeg haar paraplu uit het bagagenet. Aan de Muiderpoort stapte ze uit met minzaam saluut.

Clémence ging door. Vóór het Centraal-station klonk een schril en gerekt fluiten. Het deed denken aan ijselijke wanhoopskreten.

„Kan je je zoo'n toestand indenken?" vroeg ze, toen *s avonds onverwachts Leny was gekomen. „Ze had zoo'n onbegrensd vertrouwen in hem; en nu met hem te zitten opgescheept, beter kan je 't eigenlijk niet noemen." Leny putte uit haar ondervinding als verpleegster : „Er zijn zoovéél huwelijken, waar oogenschijnlijk alles roos-

Sluiten