Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Furieus kan ik me over over ze maken, ik zou ze door elkaar willen schudden, 't enthousiasme er in stampen !" Glimlachend keek Clémence naar Leny, die ze zelden zóó in vuur had gezien.

Successievelijk kwam het gesprek terug op Bep. „Misschien brengt het kindje evenwicht," bemoedigde Leny; „je weet: „de band, die bindt.""

De dagen schakelden zich tot een harde, vaste keten. Eind Februari begon het eerst fijntjes te sneeuwen ; toen kwamen de massa's vlokken neerdwarrelen, die lang hadden opgepakt gezeten in de grijs-grauwe lucht. Nu lag „Sunny Home" onder een wit dak, nu brandden in de haarden de houtblokken, die op zolder hadden opgestapeld gelegen ; nu trok het tuinhek-met-de-gulden-letters voren door de dikke sneeuwlaag.

Nu stond het wit satijnen wiegje te wachten.

Tot het kindje komen zou I

Tegen het voorjaar....

Maar den laatst en Februari-avond bereikte Clémence het bericht, dat op „Sunny Home" een levenloos dochtertje was geboren Ze las het, herlas het, metend van

elk woord de diepe, droevige beteekenis. Het koud krantenbericht werd een stuk levende, pijnigende werkelijkheid, saamgedrongen in klein bestek.

De armen gesteund op de krant, de oogen gewend naar het beeld op den schoorsteen, vroeg ze : „Wat moet

Sluiten