Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dankbaar, dat ik komen mag.... Lieveling, wat heb je ontzaglijk groote offers moeten brengen ....

Star en bleek en zonder spreken staarde Bep haar zuster aan. 'n Oogenblik was het stil. Toen ineens barstte ze los, wierp ze het hoofd tegen de schouders van Qémences. „Ik wist wel, jij en jij alleen zou 't begrijpen — Mama weet niet, wat 't is, en André niet en de zuster niet, die *t wel twintig keer heeft meegemaakt, maar jij zou t voelen .... En .... ik had je uitgestobten .... 0 Clémence, m'n kindje, ik had er zoo op gevlast, en niet ééns hebben ze 't me laten zien, 't is weggedragen zonder dat ik 't éven in m'n armen heb gehad .... Ik had zoo gehoopt, dat 't kindje hier alles anders zou maken

O, je weet niet al *t vrééselijke, dat de laatste maanden is afgespeeld ....

„Jawel; je hoeft het niet te vertellen, je mag er nu zelfs niet over spreken.

„Goddank dat je 't al weet." Bep snikte het uit. .Alwéér heeft hij me den heelen nacht alleen gelaten met m n

verdriet "En je ^unf zooiets niet alleen dragen,

vooral niet, als je je zoo doodzwak voelt .

„Ik zal 't voortaan met je dragen."

Ineens keken de betraande oogen van Bep gejaagd in die van Clémence en ze smeekte : „als er *n dag komt, dat ik 't niet meer kan uithouden, mag 'k dan bij jou komen ? Op jouw kamer ?

„Ja," beloofde Qémence, dat mag je ; wat van mij is,

Sluiten