Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

watjes gelegd worden, om door weer en wind hierheen te komen!"

Leny wond een nattig krulletje, dat over het voorhoofd hing, op haar vinger, verstopte het tusschen het kroezig kapsel. „Ik u)oa er uit; verbeeld je 'n nare geschiedenis, ze zit me dwars ; vanmiddag is Paul er geweest; stel je voor, wat die me vertellen komt.

„Nou ?" popelde Clémence.

„Z'n engagement is af !

Clémence voelde, dat ze haar ontsteltenis niet kon bedwingen. Om zich een houding te geven, stond ze op, nam het anthraciet-emmertje, ging de kachel bijvullen. „Hoe is 't mogelijk," praatte ze met méér zelfbedwang, dan wanneer ze stil tegenover Leny was blijven zitten. „Heeft bij 't verbroken?" Ze verzette de kachelschuif, raapte treuzelig gemorste stukjes anthraciet op.

Leny zat voorovergebogen, de elleboog op de knieën, de vuist tegen de wang gedrukt. De roode schijn van achter het glazen kacheldeurtje viel op haar schoot. „Hij heeft haar de eer gelaten, doen voelen, dat het uit moest zijn. Ze moet hem gisteren 'n hatelijken brief hebben geschreven. Dat is natuurlijk hard voor Paul ; maar t bewijst óók, dat ze geen échte liefde voor hem heeft gehad; zóó gauw kan geen liefde in haat verkeeren.

„Hoe is hij er onder?" waagde Clémence te informeeren.

„Nu voelt hij verademing; de laatste weken moet hij 'r ellendig aan toe zijn geweest.

Sluiten