Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en dieper het eigen leed Door allerlei omwegen was

ze van een patiënt te weten gekomen, dat „hij" sinds lang getrouwd was, een allerliefste vrouw had en engelenvan-kinderen. Ze had het nieuws afgebedeld, naar bizonderheden gevraagd, naar de namen van zijn kinderen. Zijn éénige jongen, 'n blonde krullenbol, heette „Leo," naar hem. Ze had gretig geluisterd, het eigen verdriet uitgelokt. Nu staarde ze met nijpend heimwee naar het ontroofd geluk.

Clémence schreef de droefgeestige stemming toe aan andere oorzaak. „Toch," zei ze bemoedigend, „is dit leed, wat slijt, te verkiezen boven een ongelukkig huwelijk Denk eens aan Bep ...."

„Je hebt gelijk." Leny stond op. „Allons, 'k moet gaan."

„Nu al ?"

„Noodzakelijk moet 'k vanavond nog eenige brieven beantwoorden."

„Zou je niet wachten, tot 't weer is bedaard ?"

„Dan wordt 't misschien te laat, en ik wilde graag die brieven afhebben. Ik kwam maar even, om je dit te vertellen."

Ze moest gaan j als ze bleef zou ze het meesterschap over zichzelve verliezen, ging ze vertellen, wat ze over een uur betreuren zou verteld te hebben. Trouwens, dit waren feiten, die zich niet lieten zeggen ; die ondervond je ; die sloegen neer of hieven op, zich laten vastleggen in woorden deden ze niet. Ach, 't waren momenten —

Sluiten