Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van haar gebrokenheid bewust en reikt weer naar herstel, naar volmaaktheid van zichzelf terug. Duidelijk ervaren wij, hoe die immer zichzelf uiteenbrekende en in de contrasten zich van zichzelf bewust-wordende Eenheid weer naar zichzelf terug begeert. Het gebrokene wil zich weer heelen, het losgestootene reikt naar zijn oorsprong terug.

Talloos zijn de uitingen in den mensch van- dat Eenheidsverlangen, van dat verlangen-der-Eenheid; in hem: verlangen naar de Eenheid. De vrome noemt het: „heimwee naar het Vaderhuis" als naar een gemeenschappelijke woonstee, waar alle verschil opgelost, alle contrast weggenomen zal zijn. De Evangeliën, de brieven van Paulus zijn doortrokken van dat Eenheidsverlangen, dat Eeuwigheidsheimwee — het is de grondslag van alle religieuse gevoel — het is ook de grondslag van alle wijsgeerig streven. De Eenheid beleven of „God beleven" heet het de eene, de Eenheid beseffen heet het de ander — beide, godsdienst en filosofie, worden geboren uit onzen nood, uit het eeuwig verlangen naar Eenheid van den geest, die zich uit haar oorspronkelijk verband voelt losgestooten, en zijn afzonderlijkheid niet dragen kan — het is in alle reiken en jagen en hunkeren naar het „Absolute" met de wereldzatheid en levensmoeheid, dis daaruit voortvloeien.

Liefde is het eenheidsverlangen bij uitnemendheid — liefde in al hare vertakkingen, de liefde van den man tot de vrouw, waarbij de beide organismen tot een Eenheid, ondeelbaar, in eiken zin, willen te zamen vloeien, waarbij immers elk meeningsverscbil, ook het geringste, aandoet als scheuring en scheiding, en zij worden tot „één vleesch".

De liefde van den mensch tot de menschen, het gevoel van broederschap, dat verschillen haat, tot communisme drijft, waarin de persoonlijkheid zich één met allen voelt. De Rechtvaardigheid, op besef van innerlijke gelijkheid, van

Sluiten