Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de Zotheid. Doch geloofd zij die Zotheid, welke als wachter staat voor het leven en de gerustheid ook van den Wijze, wiens wijsheid leidt tot Opheffing en Dood, en die toch, krachtens zijn ander wezen, leven en gerustheid wil, omdat hij ook, als alles leeft en leven wil „dubbelhartig" is.

Ontstaan en wezen van de Oppositie.

Te zeggen dat de Eenheid blind is voor zichzelve — welke blindheid zich reproduceert in het blind vertrouwen der individuen — beduidt vooral dat de Eenheid blind is voor eigen beweeglijkheid.

Van het „worden", dat zijn en niet-zijn te zamen is, loochent de zelfverblinding de» Eenheid het niet-zijn, van het leven loochent ze den dood, van het bouwen het sloopen als essentieele en redelijke helft — anders gezegd: de afneiging van de zelfopheffing, in den mensch zich openbarend als het hangen aan eens-gecreëerde gesteldheden, leidt noodzakelijkerwijs tot de verstarring.

Elk maatschappelijk dogma is van dat verstarringsproces het resultaat. Eens was het, als levende gedachte, levende onderscheiding, een openbaringswijze van der Eenheid eeuwige levende zelfonderscheiding, welke de tendentie der zelfopheffing in zich draagt. Tusschen de zelfonderscheiding en de zelfopheffing stelt zich dan der Eenheid zelfconservatisme, als menschelijken drang naar gesteldheid (stelligheden en stelsels) en daardoor worden de juist gecreëerde onderscheidingen dan niet opgeheven, maar gedogmatiseerd, als het ware gemummifiëerd. Ze behoor en daarna niet langer tot het leven, op dezelfde wijze als nummies er niet toe behooren en kleederen en ridderorden, ze zijn uit den levenden stroom van der Eenheid eeuwige zelfonderscheiding in het stil-

Sluiten