Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

levenserkenning en zelferkenning gebracht en menige eerzuchtige jongen, met geen anderen wensen in het hart dan de ledige plaats te bekleeden, die de moord op een tyran hem laten zou, tooide zichzelf met den naam van Brutus, meer dan dat hij een Brutus was. Doch dit bewijst tegelijkertijd althans in welk een hooge vereering, vooral gedurende de latere Renaissance, de idealistisch-opgevatte tyrannendooder stond — als „Brutus" al dan niet historisch juist!

Zoo we den Middeleeuwschen geest van gezagsvereering en critiek-looze onderwerping meenden te mogen zien gesymboliseerd in den haat van Dante jegens Brutus, dien hij, met Judas tezamen, doemt in de benedenste Hel — dan mogen we den Renaissance-geest van individualistischen vrijheidszin en zelfgevoel zien gesymboliseerd in de vereering van het Renaissance-genie Michel Angelo, voor dienzelfden Brutus! Voor zijn vriend Donato Gianotto vervaardigde Michel Angelo de buste van Brutus als held, de eenige „fantaisie buste" van zijn hand, en in Gianotto's „Dialogen over Dante's Divina Commoedia" is een gesprek van den auteur met Michel Angelo opgenomen, waarin deze laatste de daad van Brutus vurig verdedigt. Enkele jaren tevoren, in 1536, was Al ex ander de Medicis gedood door Lorenzino, die als een tweede Brutus werd geroemd en over wiens daad De Musset een drama heeft geschreven („Lorenzaccio") dat hier ter zijner tijd bijzonderlijk vermeld en besproken zal worden.

Overbodig te zeggen dat het verschil tusschen Dante eenerzijds, den schrijver van „Reinaert", Michel Angelo en Shakespeare (in „Julius Caesar"; later uitvoeriger aan te toonen) anderzijds, geen toevallig, persoonlijk verschil is, maar een fundamenteel verschil, in den geest des tijds, door de verschillende bestemming der verschillende tijdperken. We zullen dan ook in de zeventiende eeuw de waardeering

Sluiten