Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het uitdrukt, onwetens in hem de zucht om de menschen gehoorzaam te maken boven die om de menschen w ij s te maken. En, van zijn nood een deugd makend, noemt hij zich dan „Christen-filosoof".

We denken aan den heer Van Blijenburg, den braven Dordtenaar, die met Spinoza correspondeeren wilde, tot „wederzijdsche leering en stichting" en die begon met Spinoza als zijn „m e t h o d e" uiteen te zetten: dat hij zich altijd liet leiden door de Rede, behalve als de Rede met de Schrift in botsing kwam. Dan legde hij zich bij die

„Hoogere Waarheid'' neer en noemde zich derhalve

Christen-filosoof. Toen Spinoza daarop zachtzinniglijk opmerkte, dat hij na deze opheldering elke poging om elkaar „door briefwisseling te onderrichten" hopeloos achtte met het oog op de redeloosheid van den heer Blijenburg, was deze heer zeer gebelgd en beschuldigde Spinoza naar (maatschappelijke) gewoonte van onverdraagzaamheid en van onbeleefdheid. Hij hield zich aan de Schrift, maar wilde vooral niet redeloos beet en! Het is nog immer zoo. Ze zijn Christenen, maar men moet ze niet „bekrompen" noemen. Ze willen allen eerbied dien de „geloovige" voor zich opeischt en alle eer, waarop de denker recht heeft. Doch Pascal staat veel hooger. [Want hij voelde, wat „Christen-filosofen" van bovengemeld slag niet voelen, dat tot het denken eenheid van richtsnoer wordt vereischt en dat men zich niet beurtelings naar believen op „Rede" en „Openbaring" kan beroepen. Zoo kiest hij dan de Rede tot zijn uitsluitend richtsnoer en hij gelooft niet in het absurde ondanks maar o m zijn absurditeit. Hij schuift zijn verstand niet ter zijde, maar zijn verstand onderwerpt zich uit eigen aandrang, uit eigen besluit! In dit „om" ligt het groote, het geniale van Pascal — krachtens dit „om" behoort hij tot de moderne wereld Het krompratend rechtpraten van het mirakuleuze gelijk de Middel-

Sluiten