Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorbij. Rui ter kornetten, kleine vliegende legertjes, trekken soms op om Spinola te bestoken. Maar Hendrik verroerde niet uit het kamp, hij moest bij Brunswijk blijven, dien hij niet langer tegen de wondkoorts verweren kon, die ziek lag in z'n tent met hem tot verpleger, — en nu ten laatste na duldelooze pijn en stervensgevaar toch z'n arm moest laten afzetten in het Bredasche gasthuis. „Snij hem af in Godsnaam!" heeft hij geroepen, — en het geen kik toen ze hem verminkten. Maar nu ligt hij de dagen lang te razen, dat de dolle hertog met één arm evenveel waard is als Spinola en Velasco met htm vier armen samen. Ze zullen dat ondervinden.... Hij windt zich op, en de koorts laat hem niet los. Zoo houdt de eenzaamheid Hendrik in haar klauwen. Want voortaan is hij de dagen door alleen in de hertogstent en een doel heeft hij niet, nu hij den zieke niet meer kan verzorgen en den lust in de vechterij heeft verloren. Hij, die zoo verlangde naar de vaderlandsche lucht, heeft nog geen goed oogenblik gehad, zoolang hij ze inademt! Want het begon reeds aanstonds: in dat eigen licht hier zag hij ineens beschaamd al 't havelooze en ontredderde van hun leger, de verleefde en vergroofde gezichten, de troebele oogen van de tien, met wie hij in den hertog zich tevoren één voelde. Norsch en somber ineens verdroeg hij hun ruwen praat en platte grappen niet meer. Dagen lang ligt hij alleen in Cnristiaan's tent te lezen in boeken, die hij opdook bij den Bredaschen boekverkooper.

Maar altijd weerkomthet oogenblik, dat hij opziet, verwonderd daar in die legertent te zijn en niet in de Cannenborger studoor, in het zoete, stille schemerlicht, als de knaap die van levensdrang en avontuur nog niet wist.... Maar hij wil die verwondering niet, hij is immers loom en uitgeput genoeg, waarom tobben over niets? Nu weer over het perkamentje,

Sluiten