Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze komt op de brug, en vóór ze bezinnen kan waarheen, hoort ze hard gelach op 't grachtijs en haar vaders stem in woedenden angst daarboven uit: „Rekels! rekels!" Van den torenhoek sleuren ze hem voort, z'n eigen tabberd tot slee. De een trekt dien aan de mouwen vooruit, en bij zit uitgekleed in z'n wit ondergoed op de slip, de vossemuts diep over de oogen, roerloos, omdat de andere Spanjool met z'n getrokken rapier achter hem aanloopt. Weerloos moet hij zich laten zeulen. Hij kan alleen schreeuwen, hulp en vervloeking.. '..

Daar zien ze haar, die over de brugleuning buigt en htm toeroept, de beurs met de nieuwe vierhonderd dukaten in de geheven hand: ,,'t Geld voor de sauvegarde." De twee grinniken naar haar, kijken, begrijpen — en ze laten heer Herman op z'n tabberdmidden ophetijs, schieten toe met grappen, die ze niet verstaat. Ze ziet star over hen heen naar d'r vader, die begrijpt wat haar dringende blik bedoelt en op handen en voeten opkruipt, om achter den rug van de twee over 't besneeuwde ijs den hoek om te hollen

Eén van de beiden houdt lonkend z'n helm op, en ze beduiden met lokkende gebaren, dat ze de beurs er in moet gooien. Ze doet dit.... roept nogeens „Sauvegarde." Ze knikken, schudden de dukaten in het staal, grabbelen erin met geerigevingers en gaan tellen.... En zij wendt zich rustig om, de poort in, tast in denhoek naar hetbruggetouw. Hoe dikwijls heeft ze als kind en later niet toegezien, wanneer Caspar de brug ophaalde! Nu doet ze 't zelf. 't Is zwaar, of 't haar de lenden zal breken. Maar ze kan toch.... ook dit laatste.... Tot het bonzen van haar hart bedaard is, staat ze star naar de donkere afsluiting te zien. Veilig! Dan slaat ze de met ijzer beslagen deuren dicht en ijlt het plein op.... 't Eerst naar de schuurdeur. Ze klopt, ze roept in de stilte tusschen het bid-

Sluiten