Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geschaard op het marktplein verliet, waar juist de kaatsten der bezetting, de ruiters met de roode sluiersjerpen, op de Sint-Janspoort aantrokken.... Voor zich alleen heeft hij de kathedraal gedroomd, een schuiloord waar hij, vergeten en verloren voor allen daarbuiten, recht naar 't altaar zou gaan, om er zijn zwaard op de treden te leggen als een offer, en plat ter aarde weer opnieuw te bidden, zooals hij gisteren bad op de hei. Heel den nacht en onder den roezigen opmarsen naar de stad bleef dit zijn vast verlangen.

En nu is de werkelijkheid zoo heel anders. Vreemd staat hij tusschen hen, die zich trouw tot het laatst waagden in den pontificalen afscheids-dienst en wien hij schrik aanjaagt met z'n figuur.

Benedicat vos omnipotens Deus, Pater et Filius et Spiritus Sanctus. Het wijd gebaar van den Bisschop is langzaam, om dit zegenend kruis over de getrouwen naar drie kanten te verbreiden en te bestendigen. Hendrik voelt hoe 't pijnt in de harten van den zegenaar en de gezegenden: „Dit is het laatste".... Maar tegehjk stoot in hem een jubel op: „het eerste voor mij!" en om aan zich zelf en het volk rondom z'n herwonnen geloof te belijden, slaat hij ook een kruis, in diepe aandacht de woorden prevelend, en als ontwakend weet hij meteen: „Mijn eerste daad in de Kerk moet een andere zijn dan het offer, waarvan ik droomde.... Bt zal'tbrengen, maar met reine handen:... Eerst wil ik biechten."

En nu de groepen uiteenwarren en naar de uitgangen schuifelen, gaat hij dieper in de kerk een biechtstoel zoeken, ginds in een der straalkapellen achter 't hoofdaltaar.

□ □ D

Na de plechtgewaden afgelegd te hebben, zijn Bisschop en priesters allen, in witte albe, de lenden omgord, schamel

Sluiten